Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό αλλά και ερωτικό ον. Και είναι ερωτικό, διότι αυτή η ερωτικότητα του έχει πληρωτική δύναμη και κίνηση. Κι ο Θεός όμως είναι ερών και εραστός. Δεν έχει ερωτική ζωή, όπως τα κτιστά όντα, αλλά μόνο αγαπητική. Ο έρωτας είναι στοιχείο της δημιουργίας του κόσμου. Ο Θεός δημιούργησε από έρωτα τον κόσμο, τον άνθρωπο, την κτίση.
Τι είναι όμως ο έρωτας; Πολύ σοφά ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, θα μας πει πως «τον έρωτα είτε θείον, είτε αγγελικόν, είτε νοερόν, είτε ψυχικόν, είτε φυσικόν είποιμεν, ενωτικήν τινα και συγκρατικήν εννοήσωμεν δύναμιν».
Ο άγιος Πατέρας δεν ξεχωρίζει τον έρωτα ανάλογα με το πρόσωπο κατεύθυνσης (Θεός ή άνθρωπος), αλλά τον χαρακτηρίζει ως μία ενωτική δύναμη που συνέχει τις σχέσεις. Κι εκείνος που είναι ερωτευμένος «το του φιλουμένου πρόσωπον φαντάζεται, και τούτο ένδον ενηδόνως περιπτύσσεται ο τοιούτος» κατά το Συμεών το Νέο Θεολόγο.
