Οι Άγιοι αυτοί Πατέρες, γνωστοί σαν Αββάδες, ασκήτευαν στη Λαύρα του Αγίου Σάββα, στην περιοχή των Ιεροσολύμων, στα χρόνια του Ηρακλείου (620 - 641 μ.Χ.). Όμως Άραβες ληστές επιτέθηκαν κατά της μονής και συνέλαβαν τους Πατέρες, διότι νόμιζαν ότι η Μονή είχε πολλούς θησαυρούς. Κατόπιν τους βασάνισαν με διάφορους τρόπους, για να υποδείξουν στους ληστές τους κρυμμένους θησαυρούς της μονής. Όμως, διαψεύσθηκαν. Οι μοναχοί (44 κατά την παράδοση) το μόνο πλούτο που είχαν, ήταν οι αρετές τους. Μαρτύρησαν από τους επιδρομείς, οι Άγιοι αυτοί πατέρες, που μέχρι τέλους κράτησαν σταθερή την πίστη τους, πήραν το δρόμο για την αιώνια ζωή της Βασιλείας των Ουρανών, για την οποία υπέμειναν πρόθυμα τους μακρούς αγώνες της ασκήσεως και το μαρτύριο της επίπονης αθλήσεως. Μεταξύ των αγίων Αββάδων αναφέρεται και ο Όσιος Θεόκτιστος. Την φρικτή εκείνη σφαγή περιέγραψαν, ο Όσιος Στέφανος ο Σαββαΐτης, ο ανεψιός του Οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού και ο Όσιος Αντίοχος ο Πάνδεκτος.

Ως αγιόλεκτος του Λόγου χορεία, εν τω Σινά και Ραϊθώ οι Αββάδες αγγελικώς ηρίστευσαν αγώσιν ιεροίς ιδρώσι γαρ ασκήσεως των αιμάτων τους όμβρους, μυστικώς κεράσαντες χαρισμάτων κρατήρα, πνευματικώς προτίθενται ημίν, εξ΄ου τυρφώντες, αυτούς μακαρίσωμεν.