Ο Άγιος αυτός ήταν από την Αλεξάνδρεια στα χρόνια του βασιλιά Δεκίου (250). Ο πατέρας του ονομαζόταν Νείλος και είχε το αξίωμα του ανθυπάτου. Ο Πανσόφιος σπούδασε σε μεγάλο βαθμό τα Ελληνικά γράμματα, καθώς επίσης και την Αγία Γραφή. Οταν πέθανε ο πατέρας του, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και αποσύρθηκε στην έρημο. Εκεί έζησε 27 ολόκληρα χρόνια ασκούμενος στην αρετή και την ησυχία. Καταγγέλθηκε όμως στον Αυγουστάλιο της Αλεξανδρείας, ο όποιος διέταξε και τον έφεραν μπροστά του. Εκεί ο Πανσόφιος με την αρετή και τη μεγάλη γνώση πού τον διέκρινε, συνέτριψε μία προς μία τις πλάνες των ειδώλων. Εξευτελισμένος ο τύραννος διέταξε και τον έδειραν μέχρι θανάτου.
Από το 'παν'=όλα, τα πάντα και το 'σοφία' που σημαίνει πολυμάθεια, βαθιά γνώση.
Σύμφωνα με τον Σωκράτη (Πλάτωνος Κρατύλος) ‘σοφία’ σημαίνει ό,τι εφάπτεται (εγγίζει) την ‘φοράν’ (μετακίνηση). Αφήνει ταυτοχρόνως να νοηθεί ότι δεν είναι και τόσο καθαρή η ρίζα της. Αναφέρεται δε και σε ένα ρήμα που χρησιμοποιούσαν οι ποιητές ‘εσύθη’ για εκείνους που αρχίζουν να προχωρούν γρήγορα.
Αυτής λοιπόν της κίνησης ‘επαφήν’ σημαίνει η ‘σοφία’.
