|
|
Τραγουδιστής: Πασχαλίδης Μίλτος
Συνθέτης: Αγνωστος
Στιχουργός: Κορνάρος Βιτσέντζος
Χρονολογία: 2009
Η αγάπη, που στα βάσανα αντριεύει και πληθαίνει,
κι οπού με τσ’ αναστεναμούς θρέφεται και πληθαίνει,
θάμασμα πούρι το κρατούν όλοι, μικροί μεγάλοι,
σπίθα μικρή κι αψήφιστη, δε λάμπει, μηδέ βράζει,
και πως να κάμει αναλαμπήν κανείς δεν το λογιάζει.
και αγάλια αγάλια θρέφεται, σαν το καμίνι ανάφτει,
κεντά και καίει δυνατά, και το κορμί μας βλάφτει.
Μα ξάφνου ο κακορίζικος επιάστηκα στο βρόχι,
που στ’ όμορφό τση πρόσωπο πάντα στεμένο το `χει.
Εμέ κανείς δε μου ‘φταιξε, μηδέ παραπονούμαι
τίνος αλλού, στα βάσανα και στους’ καημούς οπού ‘μαι.
Μια κάποια λίγη πεθυμιά εσήκωσεν το νου μου,
και δυο φτερούγες έκαμε μέσα του λογισμού μου.
Και πάραυτα γκρεμίζομαι, ωσά φτερά δεν έχω,
γιατ’ άφηασα τα χαμηλά, και τα ψηλά ξετρέχω.
και πάλι εκείνη η πεθυμιά δε θέλει να μου λείψει,
πάραυτας κάνω άλλα φτερά, πάλι πετώ στα ύψη
και πάλι βρίσκω τη φωθιά, πάλι ξανά κεντά με,
κι απ’ τα ψηλά που βρίσκομαι, με ξαναρίχνει χάμε
|
