Στην αρχαία ελληνική τραγωδία, ο εξάγγελος ήταν το πρόσωπο που εμφανιζόταν στη σκηνή για να αφηγηθεί στο κοινό βίαιες, αποτρόπαιες ή τραγικές πράξεις που είχαν συμβεί εκτός σκηνής, καθώς οι κανόνες του αρχαίου θεάτρου δεν επέτρεπαν τη διαδραμάτιση τέτοιων πράξεων μπροστά στο κοινό.