Σε καιρό, κατά χριστιανών, διωγμών (125 μ.Χ.), και όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αδριανός (117 - 138 μ.Χ.), ο Φιλητός με τη σύζυγο του Λυδία και τα δυο τους παιδιά, συνελήφθησαν και τους ζητήθηκε ν' αρνηθούν το Χριστό. Επειδή δεν μπόρεσαν να τους μεταπείσουν, τους παρέδωσαν στον Δούκα της Σλοβενίας Αμφιλόχιο, που τους πέρασε από βασανιστήρια, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να πιστέψει στον Χριστό ο Κρονίδης ο κομενταρήσιος.

Την επόμενη ημέρα παρουσιάσθηκαν οι Άγιοι στον Αμφιλόχιο, ο οποίος έδωσε εντολή να τους ρίξουν μέσα σε χάλκινο λέβητα πυρωμένο και γεμάτο με λάδι και ρητίνη. Μόλις, όμως, οι Άγιοι έκαναν το σημείο του Σταυρού, ο λέβητας ψυχράνθηκε. Όταν το είδε αυτό ο Αμφιλόχιος πίστεψε στον Χριστό και έριξε τον εαυτό του στον λέβητα λέγοντας: «Κύριε, βοήθησε με». Τότε ήλθε φωνή από τον ουρανό που είπε: «Άκουσα την δέησή σου, ανέβα προς Εμένα με χαρά».

Όταν ο βασιλέας έμαθε ότι οι Άγιοι είχαν διαφυλαχθεί σώοι και υγιείς τους άφησε ελεύθερους και έτσι τελείωσαν τον βίο τους προσευχόμενοι.

Eις τον Φιλητόν και Λυδίαν. Ὥσπερ Φιλητοῦ καὶ Λυδίας σάρξ μία, Οὕτως ἓν αὐτῶν καὶ μετ' εἰρήνης τέλος.