Η Αγία Κυριακή ήταν κόρη του Δωροθέου και της Ευσεβίας. Γεννήθηκε ημέρα Κυριακή, γι' αυτό και της έδωσαν το όνομα Κυριακή. Κατά το διωγμό του Διοκλητιανού, το έτος 282 μ.Χ., οι γονείς της συνελήφθησαν και αποκεφαλίστηκαν από το δούκα Ιούστο. Η δε Κυριακή παραπέμφθηκε στον Καίσαρα Μαξιμιανό, και από εκεί στον άρχοντα Βιθυνίας Ιλαριανό, ο οποίος της είπε ότι η ομορφιά της είναι για απολαύσεις και όχι για βασανιστήρια. Τότε η παρθένος κόρη του απάντησε: «Ούτε στη νεότητα μου, ούτε στην ομορφιά μου δίνω την παραμικρή προσοχή. Και τα λαμπρότερα από τα επίγεια πράγματα είναι προσωρινά, όπως τα άνθη και κούφια, όπως οι σκιές. Σήμερα, έπαρχε, είμαι όμορφη, αύριο μια άσχημη γριά. Να κάνω, λοιπόν, κέντρο της ζωής μου την ομορφιά μου; Την αξία της, όμως, τη γνώρισα στις ρυτίδες, που την περιμένουν και στον τάφο που την καλεί. Νόμισες, λοιπόν, ότι θα κάνω την τερατώδη ανοησία, να χάσω την αιώνια λαμπρότητα για να μείνω λίγο περισσότερο στη γη; Γι' αυτό στο ξαναλέω, έπαρχε: είμαι και θα είμαι στη ζωή και στο θάνατο χριστιανή». Εξοργισμένος ο Ιλαριανός, σκληρά τη βασάνισε και διέταξε να την αποκεφαλίσουν. Αλλά πριν πέσει η σπάθη, προσευχόμενη παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο.

Όνομα:	Κυριακή
Ετυμολογία:	Από το κύριος και σημαίνει αυτήν που ανήκει στον Κύριο, στον Θεό.

Η Αγία Ιουλίτα, έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Καταγόταν από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Επειδή όμως τότε κυριαρχούσε ο διωγμός κατά των χριστιανών, πήρε το γιο της τον Κήρυκο και πήγε στην Σελεύκεια και στην συνέχεια στην Ταρσό. Στην Ταρσό συνελήφθη από τον ηγεμόνα ,τον Αλέξανδρο, ο οποίος την υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια μπροστά στο παιδί της. Στην συνέχεια προσπάθησε να φέρει με το μέρος του τον μικρό. το παιδάκι όμως δεν δεχόταν και μάλιστα αφού επικαλέστηκε το όνομα του Χριστού, έδωσε μία δυνατή κλωτσιά στην κοιλιά του ηγεμόνα. Αυτός εξοργίστηκε τόσο πού το πέταξε από τα σκαλιά σπάζοντας το κρανίο του μικρού Κήρυκου. Μ' αυτόν τον τρόπο έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου ο μικρός Κήρυκος. Η δε μητέρα του μετά από λίγο, αφού υπεβλήθη σε πολλά και φρικτά βασανιστήρια, παρέδωσε το πνεύμα της στον Χριστό.

Όνομα:	Κήρυκος
Ετυμολογία:	Από το κήρυξ και σημαίνει "ο κήρυκας".

Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το βίο του. Παρακαλούμε όσους γνωρίζουν κάτι να μας το στείλουν.

Όνομα:	Οδυσσεύς
Ετυμολογία:	Στην Οδύσσεια το συναντούμε με τη σημασία του ρήματος οδύσσομαι (διώκομαι) και σημαίνει "ο διωκόμενος υπό των θεών".

Ο άγιος μαζί με άλλους κατάγονταν από την Ιταλία και έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Τραϊανού (98 μ.Χ.). Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών, επιβιβάστηκαν σ' ένα πλοίο και απέπλευσαν στην πόλη του Δυρραχίου. Εκεί όταν είδαν το μαρτύριο του Αγίου Αστείου (βλέπε 6 Ιουλίου), επισκόπου Δυρραχίου, τον μακάρισαν και συνελήφθηκαν. Στη συνέχεια αφού ομολόγησαν ότι είναι χριστιανοί, με διαταγή του ανθύπατου Αγρικόλα, τους έριξαν στο Αδριατικό πέλαγος και έτσι πήραν το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. Τα δε άγια λείψανα τους, αφού βγήκαν έξω από τη θάλασσα, παραχώθηκαν στην άμμο. Μετά 70 χρόνια, φανερώθηκαν στον επίσκοπο της Αλεξάνδρειας, ο όποιος, αφού τα παρέλαβε, τα έθαψε με τιμές και έκτισε στ' όνομα τους μικρή Εκκλησία.

Όνομα:	Παππίας
Ετυμολογία:	Ηχοποίητη λέξη από το μωρουδίστικο συλλαβισμό πα πα, για τον πατέρα. Συναντάται τόσο στην αρχαία Ελληνική όσο και στα Λατινικά. Στο αυτοκρατορικό Βυζάντιο έγινε αξίωμα για τον επόπτη των φυλάκων που είχε επίσης υπό την ευθύνη του τα κλειδιά του παλατιού.

Συμμαρτύρησε με πολλούς άλλους. Οι Άγιοι αυτοί κατάγονταν από την Ιταλία και έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Τραϊανού (98 μ.Χ.). Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών, επιβιβάστηκαν σ' ένα πλοίο και απέπλευσαν στην πόλη του Δυρραχίου. Εκεί όταν είδαν το μαρτύριο του αγίου Αστείου, επισκόπου Δυρραχίου, τον μακάρισαν και συνελήφθησαν. Στη συνέχεια αφού ομολόγησαν ότι είναι χριστιανοί, με διαταγή του ανθύπατου Αγρικόλα, τους έπνιξαν στο Αδριατικό πέλαγος.

Σύμφωνα μα τους συναξαριστές τα πτώματά τους ξεβράσθηκαν από την θάλασσα και παραχώθηκαν στην άμμο όπου τα βρήκε 70 χρόνια μετά στις Αλεξανδρινές ακτές (πάνω από 2 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά) ο επίσκοπος Αλεξάνδρειας. Αυτός, αφού τα παρέλαβε, τα έθαψε με τιμές και έκτισε στ' όνομα τους μικρή εκκλησία.

Όνομα:	Πομπήιος
Ετυμολογία:	Από το 'πομπεύω' = θριαμβεύω. Ο θριαμβευτής

Για εορταστική ημερομηνία πηγαίνετε στο αντίστοιχο ανδρικό

Όνομα:	Κηρύκη
Ετυμολογία:	Από το κήρυξ και σημαίνει "ο κήρυκας".

Δεν υπάρχει αγία με αυτό το όνομα, για χριστιανική εορτή παρακαλώ πηγαίνετε στο αντίστοιχο ανδρικό

Όνομα:	Οδύσσεια
Ετυμολογία:	Στην Οδύσσεια συναντούμε το όνομα 'Οδυσσεύς' με τη σημασία του ρήματος οδύσσομαι (διώκομαι) και σημαίνει "ο διωκόμενος υπό των θεών".

Για χριστιανική εορτή πηγαίνετε στο αντίστοιχο ανδρικό

Όνομα:	Παππία
Ετυμολογία:	Ηχοποίητη λέξη από το μωρουδίστικο συλλαβισμό πα πα, για τον πατέρα. Συναντάται τόσο στην αρχαία Ελληνική όσο και στα Λατινικά. Στο αυτοκρατορικό Βυζάντιο έγινε αξίωμα για τον επόπτη των φυλάκων που είχε επίσης υπό την ευθύνη του τα κλειδιά του παλατιού.

Για χριστιανική εορτή πηγαίνετε στο αντίστοιχο ανδρικό

Όνομα:	Πομπηία
Ετυμολογία:	Από το 'πομπεύω' = θριαμβεύω. Η θριαμβεύτρια

Ο Γερμανός μαρτύρησε μαζί με άλλους έξι, οι οποίοι κατάγονταν από την Ιταλία και έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Τραϊανού (98 μ.Χ.). Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών, επιβιβάστηκαν σ' ένα πλοίο και απέπλευσαν στην πόλη του Δυρραχίου. Εκεί όταν είδαν το μαρτύριο του Αγίου Αστείου, επισκόπου Δυρραχίου, τον μακάρισαν και συνελήφθηκαν. Στη συνέχεια αφού ομολόγησαν ότι είναι χριστιανοί, με διαταγή του ανθύπατου Αγρικόλα, τους έριξαν στο Αδριατικό πέλαγος και έτσι πήραν το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. Τα δε άγια λείψανα τους, αφού βγήκαν έξω από τη θάλασσα, παραχώθηκαν στην άμμο. Μετά 70 χρόνια, φανερώθηκαν στον επίσκοπο της Αλεξάνδρειας, ο όποιος, αφού τα παρέλαβε, τα έθαψε με τιμές και έκτισε στ' όνομα τους μικρή Εκκλησία.

Όνομα:	Γερμανός
Ετυμολογία:	Από τη Λατινική λέξη ‘germanus’=ομογάστριος, αυτάδελφος, γνήσιος αδελφός. Σήμερα συνηθίζεται να εννοεί αυτόν που κατάγεται από την Γερμανία.

Μαρτύρησε δια σπάθης.

Όνομα:	Ευάγγελος
Ετυμολογία:	Από το ευ=καλά και το άγγελος=αγγελιαφόρος και σημαίνει "αυτός που φέρνει καλά νέα, ευχάριστες ειδήσεις".

Οι Άγιοι αυτοί κατάγονταν από την Ιταλία και έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Τραϊανού (98 μ.Χ.). Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών, επιβιβάστηκαν σ' ένα πλοίο και απέπλευσαν στην πόλη του Δυρραχίου. Εκεί βλέποντας το μαρτύριο του Αγίου Αστείου, επισκόπου Δυρραχίου, τον μακάρισαν, συνελήφθηκαν και θανατώθηκαν δια πνιγμού στη θάλασσα.

Όνομα:	Ησύχιος
Ετυμολογία:	Από την αρχαία ελληνική λέξη 'ησύχιος' = ήσυχος, ήρεμος, πράος, γαλήνιος,

Μαρτύρησε, αφού θανατώθηκε από δήμιους με κλωτσιές.

Όνομα:	Λολλίων
Ετυμολογία:	Από την Λατινική λέξη 'lolium'=ζιζάνιον Η κατάληξη -ανός δείχνει ότι ανήκει στον Λόλλιο

Όνομα:	Περεγρίνος
Ετυμολογία:	Από τη Λατινική λέξη ‘peregrinus’=αλλοδαπός

Οι Άγιοι αυτοί κατάγονταν από την Ιταλία και έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Τραϊανού (98 μ.Χ.). Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών, επιβιβάστηκαν σ' ένα πλοίο και απέπλευσαν στην πόλη του Δυρραχίου. Εκεί όταν είδαν το μαρτύριο του Αγίου Αστείου, επισκόπου Δυρραχίου, τον μακάρισαν και συνελήφθησαν. Στη συνέχεια αφού ομολόγησαν ότι είναι χριστιανοί, με διαταγή του ανθύπατου Αγρικόλα, τους έπνιξαν στο Αδριατικό πέλαγος.

Όνομα:	Σατουρνίνος
Ετυμολογία:	Από την Λατινική ονομασία του θεού Κρόνου 'Saturnus'

Ένας από τους αγίους που κατάγονταν από την Ιταλία και έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Τραϊανού (98 μ.Χ.). Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών, επιβιβάστηκαν σ' ένα πλοίο και απέπλευσαν στην πόλη του Δυρραχίου. Εκεί όταν είδαν το μαρτύριο του Αγίου Αστείου (βλέπε 6 Ιουλίου), επισκόπου Δυρραχίου, τον μακάρισαν και συνελήφθηκαν. Στη συνέχεια αφού ομολόγησαν ότι είναι χριστιανοί, με διαταγή του ανθύπατου Αγρικόλα, τους έριξαν στο Αδριατικό πέλαγος και έτσι πήραν το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. Τα δε άγια λείψανα τους, αφού βγήκαν έξω από τη θάλασσα, παραχώθηκαν στην άμμο. Μετά 70 χρόνια, φανερώθηκαν στον επίσκοπο της Αλεξάνδρειας, ο όποιος, αφού τα παρέλαβε, τα έθαψε με τιμές και έκτισε στ' όνομα τους μικρή Εκκλησία.

Όνομα:	Λουκάς
Ετυμολογία:	Λουκάς από το αρχαίο ελληνικό Λύκιος που σημαίνει φωτεινός. Από το 'λύκη'= φως, εξού και λυκαυγές, το φως της αυγής. Η κατάληξη '-ιανός' υποδεικνύει ότι ανήκει στον Λουκά.