Από το αρχαίο Ελληνικό ρήμα ‘θέω’=τρέχω ή ρέω. Από αυτό το ρήμα προήλθε το όνομα ‘θεός’ που, κατά κάποιο τρόπο, περιέγραφε την εντύπωση των αρχαίων προγόνων μας για την ταχύτητα με την οποία κινούνταν οι θεοί (Ήλιος, Σελήνη, Ωκεανός, Ποταμοί κλπ). Το Θέος προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη 'Θεός' με αναβιβασμό του τόνου.
Αποτελεί επίσης, ύποκοριστικό για πολλά ονόματα όπως τα: Αμφίθεος, Αντίθεος, Γαλαθέος, Ἁγνόθεος, Δεξίθεος, Δοσίθεος, Δωρόθεος, Ευξίθεος, Θεαγένης, Θεαίτητος, Θεογνώσιος, Θεόπιστος, Θεόπομπος, Θεοσέβιος, Θεόσεβρος, Θεοστήρικτος, Θεόστιχος, Θεοτόνιος, Ιερόθεος, Λυσίθεος, Μαντίθεος, Μνησίθεος, Ολυνθεύς, Ομόθεος, Ροδόθεος, Σωσίθεος, Τιμασίθεος, Τιμησίθεος, Τιμόθεος, Φιλόθεος, Χριστόθεος
